اسوده ولی خفته در این خلوت خا موش     او زاده غم بودو زغمهای جهان گشته فراموش

زندگی در گذر لحظه هاست و ما همچو لحظه ها در گذریم امروز هم کسی دیگر از این دنیا ی

فانی رخت بر بست و فردا در سرای ابدی خود منزل می گزیند و به نظر من به ارامش ابدی

 می رسد ارامشی که نمی توان در این دنیای وانفسا پیدا کرد باورم نمی شود کسی که

پنجشنبه ا ز او با دوستم صحبت می کرد م و یا وقتی صدای او را که یکی از شعرهای فروغ

 رو دکلمه گوش می کنم با خود می گفتم چقد زیبا ست امروز دیگر نیست  رفت و فردا

هم نام و خاطره اش کم رنگ می شود...

زندگی صحنه ی یکتای هنرمندی ماست

هر کسی نغمه خود خواند و از صحنه رود

صحنه پیوسته بجاست

خرم ان نغمه که مردم بسپارند به یاد

درگذشت خسرو شکیبایی را به همه دوستدارانش تسلیت می گویم

ای دل لبریز از امید

 کاش می دیدی که فردا نیستیم

کاش می دیدی که چون پنهان شدیم

در همه افاق پیدا نیستیم

 گرچه هر مرگی تسلی بخش ماست

کاندر این هنگامه تنها نیستیم

بدتر از مرگ ان دردی ست که باز

زندگی می خندد و مانیستیم